Over liefde en relaties

Mijn man kan dat…

Met zijn ogen…

Dan kijkt hij mij op zo’n manier aan. Met een blik die hij alleen aan mij geven kan, die blik die alleen ik ken. Die is speciaal voor mij! In die blik kan ik volledig ontspannen, ben ik thuis. Dit is de plek van waaruit ik weet dat ik geliefd ben, gezegend. Ik voel mij dankbaar. Het is goed.

Zó voelt liefde. Zo voel ik (mij) wanneer ik (in verbinding met de) liefde (die er voor mij is) ben.

Deze liefde kan alleen bestaan omdat ik er ben. Het is mijn liefde die ik in zijn ogen zie. Het is mijn liefde die ik ervaar. Ik ben het. Het is nog nooit iets anders geweest. Ik neem het aan, openhartig en volledig. Er is niets dat mij tegenhoudt, want er is niets dat ertussen staat. En juist daarom is deze uitwisseling volledig wederkerig en onmiddellijk. Het is maar één ding, liefde zelf.

Hoe zou daar ooit iets tussen kúnnen staan?

Het enige wat tussen de liefde – die ik ben – en de directe ervaring ervan kan komen is de betekenis ik aan liefde heb gegeven. Hoe ik liefde heb geïnterpreteerd op basis van ervaringen in het verleden biedt de voorwaarde voor wat ik nu als liefde ervaren kan. Liefde toont zich namelijk aan mij in perfecte verhouding tot hoe ik tegenover liefde sta.

Wat is jouw relatie met liefde?
Wie ben jij in verhouding tot liefde?

Hoe liefde zich aan jou toont, maak jij mogelijk. Jij bent de creator van dat wat jij zult ontvangen. Wat zich in jouw schoot werpt is namelijk tot in de puntjes van perfectie een representatie van wat jij erkent als jezelf. Wat je bewust bent van jezelf.

Alleen jouw interpretatie, jouw persoonlijke waarheid over liefde, kan jou losmaken van de innerlijke verbinding met je wezenlijke natuur. Alleen als je vergeet dat je liefde bent, zal je liefde willen leren kennen, alsof het iets anders is dan jezelf, als iets dat zich buiten jou bevindt. En om die liefde te leren kennen zal je er een voorstelling van moeten maken. Je moet het immers kunnen identificeren, je moet weten wat het is om het te kunnen herkennen.

Wat is liefde?
Wanneer is het liefde, en wanneer niet?
Welke kenmerken geef jij liefde?

Het is overigens niet zomaar elke identificatie die jou kan afscheiden van de directe ervaring van jezelf. Want ‘zomaar een gedachte’ of wat een ander erover zegt of ervan vindt, hoeft niets af te doen aan de directe ervaring. Een identificatie krijgt pas kracht als jij er ook daadwerkelijk in gelooft. Want dan is het ‘jouw’ gedachte, jouw betekenis, waardoor het wezenlijk onderdeel uit gaat maken van jouw essentie, jouw energie en dus jouw schepping.

Dus, alles wat tussen jou en jouw directe ervaring van jezelf kan staan ben je zelf. Alleen jij kán dat (zijn)! En alléén wanneer je gelooft dat je iets anders bent dan wat je werkelijk bent. Wanneer je jezelf ziet als een afgescheiden individu, los van al het andere. En juist omdat je jezelf hebt afgescheiden van de liefde die je bent, zul je een gemis kunnen ervaren. Want het is er nog, je kunt het voelen als een diep innerlijk verlangen, een innerlijke roeping. Het verlangt naar jou.

Waar is het? Hoe kom je daar? Hoe kom je weer terug in de oorspronkelijke verbinding met jezelf?

Je kunt werkelijk geen enkele stap zetten richting je eigen natuur. Je bent het al. Laat alles wat zich buiten je bevindt de stappen zetten. Dat is wat er gewild wordt. Houdt het gewoonweg niet langer tegen. Want jij bent het. Je bent het altijd al geweest, en je zal het altijd zijn.

Ook dat wat jij als liefdeloos hebt geïdentificeerd is nog steeds liefde. Het is er namelijk uit voortgekomen. En als het voor jou niet als liefde voelt, omdat je het niet als zodanig herkent, heeft het alleen maar jouw ontvankelijkheid nodig om alsnog liefde te worden.

Jij hebt het buitengesloten. Jij hebt het buiten je Bewust-Zijn geplaatst: “Dit ben ik niet”, “Dit kan liefde niet zijn”. Omdat je jezelf er niet mee hebt geassocieerd leeft het slechts in jouw ‘buiten’ wereld, in jouw projecties, en dus om je heen. Je hebt je van de directe ervaring afgekeerd. En daarom wil het jou. Het is liefde dat thuis komt. Liefde dat terugkeert naar de maker, de bron: jij!

Dus, wil het kennen. Wil het ontmoeten. Neem het aan, in welke vorm het ook komt, het is jouw creatie. Wees beschikbaar, volledig, opdat het zich kan helen, her-inneren, terugvallen in eenheid, in jou.

Ben je bereid om jouw identificaties te doorbreken? Om precies datgene te zijn, of aan te nemen, wat je hebt uitgesloten van liefde? Alleen als jij je niet langer verzet bevrijd je jezelf van jouw geloof in beperking in de liefde.

Het is namelijk juist jouw weerstand dat afgescheidenheid bevestigt en daarmee in leven houdt. Alleen jij kan afgescheidenheid opwerpen en jij bent tevens de enige die het kan opheffen. Het is aan jou. In jou vindt alles plaats. Laat het binnen.

xxx

Nicky