Willekeur en doelloosheid

“Is alles niet compleet willekeurig – en derhalve doelloos?”

Nee, alles heeft een vaste codering, en zelfs ieder mens komt gecodeerd op aarde. Je bent vervolgens helemaal vrij om te beslissen, maar vanwege de oorspronkelijke codering verloopt alles wel volgens een afgestemde ‘weg’. Dit kun je zien als je diepste levenswens, of de Hogere WIL.

De aanwijzingen op ons ‘pad’ (ik noem het leven: ‘ het verlichte pad’) vallen ons dagelijks in de schoot. Op het moment dat je ergens voor afgesloten bent, dan zie je dit niet eens. Op het moment dat je ontwaakt in een bepaald bewustzijnsaspect – dus de relatie met een ervaring valt open en vrij – dan ontdek je ineens dat het je je hele leven recht in de ogen heeft gekeken, en dat alles ervan in dienst heeft gestaan dat jij er bewust van zou worden.

Dus, is er een doel? : JA, volledig bewust leven, en dan volg je moeiteloos jouw code: jouw gewenste leven. Op zo’n moment zal je ongelooflijk dankbaar kunnen worden en vol verwondering kunnen komen voor de intelligentie die dit allemaal voorziet. Niets willekeurig – alleen maar overvloed en liefdevolle aanmoedigingen om alles eruit te halen wat er in zit (je totale potentie, jouw broncode).

Elke keer wanneer je ontwaakt – wakker wordt in bewustzijn (en daarmee tevens doorkrijgt hoe je steeds weer kunt ontwaken) – ontdek je meer en meer over je zelf (je broncode) en leer je tevens steeds beter hoe je je hierop kunt afstemmen, wat je kunt doen – en laten, en kan je zelfs op een bepaald moment gaan beginnen met bewust kiezen wat je wil – omdat je steeds beter weet wat het werkelijk is dát je wil. Dan wordt je co-creator van Goddellijke Wil, en een waarlijke uitvoerder van je diepste levenswens.

En dat is alles wat je hoeft te weten. Dat we leven vanuit universele natuurwetten en onze eigen code uitleven – en dat deze perfect in onze beleving aangegeven wordt: Voelt het goed – dan klopt met jouw diepste wens (jouw code plan)- voelt het niet goed – dan is het niet jouw pad.

Wanneer het filter – de persoon – helemaal vol zit met allerlei verstorende waarheden (beperkende gedachten), dan kun je niet zuiver op je gevoel vertrouwen, want je gevoel is dan vertroebeld door ‘lichamelijke neigingen’ die je vertellen wat je persoonlijke waarheid is – dan word je geleid vanuit angst – en komt de liefdevolle communicatie van de scheppende bron niet meer door (het filter is dan ‘onzuiver’, troebel).

Het doel van zelfonderzoek is om i.p.v. de weerstand op te (willen) lossen er juist naar toe te gaan, en jezelf aan te leren om de pijn niet langer te (willen) ontwijken, te negeren of af te wijzen, maar om het juist steeds weer te willen ontmoeten zodat het met je kan communiceren en je je (verlichte) pad kan aanwijzen.

Dit is overigens niet hetzelfde als door de ‘pijn heengaan’, want dat klinkt alsof het een zware en verschrikkelijke beproeving is, dat lijkt het alleen maar, zolang je er niet ‘aan’ wilt. Het is juist het steeds weer ontdekken dat het niet zwaar is, maar tot je dienst staat. Dit doe je door te ‘oefenen’. En steeds weer te ontdekken dat alleen de afwijzing van deze prachtige en dienstbare communicatie het lijden veroorzaakte. Alles staat elke keer weer volledig tot je dienst. Het willen ontmoeten is het benutten ervan zodat het jouw diepste wens tot vervulling kan brengen.

Jezelf ontstijgen

…“Je bent een zoeker en je blijft een zoeker”…  En laat dat nu precies de bedoeling zijn.

Je zal altijd een innerlijk verlangen ervaren om een bepaald niveau van tevredenheid te bereiken, en je zal je steeds opnieuw geroepen voelen om er alles aan te doen om dit innerlijk verlangen tegemoet te komen. Dit is een oneindig proces, want wanneer je het beoogde doel bereikt blijkt het niet het eindstation te zijn, maar weer een nieuw vertrekpunt. En hier begint alles weer van voren af aan. Dit is het levensvuur, altijd in beweging. Je hoort niet stil te staan, jij bent onderdeel van ‘the Flow’. Het proces blijft gaande, zichzelf grenzeloos vervullend.

Ieder mens voelt van binnen dat hij verder wil komen, waar hij zich ook bevindt. In ieder van ons zit een zekere drive, een passie, een levenslust. Dit zorgt ervoor dat we iets nieuws aanpakken, dat we ontdekken, leren en ons steeds verder blijven ontwikkelen, dat we evolueren. Deze innerlijk voelbare drift is in wezen pure levensenergie. Het is dat wat bij elke levensadem moeiteloos en vanzelf binnenstroomt. Je kunt er niet omheen en je komt er niet vanaf, zolang als je leeft. Gelukkig maar. 

Dit is waarom elk mens ook altijd op zoek blijft. Er is namelijk geen eindstation, er is geen vaste plek voor bewustzijn, want bewustzijn is energie en altijd in beweging. Het is constant aan verandering onderhevig. Dus, laat het je inspireren, want dat is precies wat het wil, jouw diepere verlangens aanboren en in vervulling brengen. Dit geeft de zin aan jouw leven. Het verlangen om nieuwe wegen te ontdekken en je bewustzijn te verruimen biedt jou de gelegenheid om allerlei mogelijke mogelijkheden waar te maken.

De ervaring ‘zoekende’ te zijn, is dan ook iets wat geen einde kent. Wil hier vooral niet vanaf! Wees gerust als je dorstig van verlangen bent want er is helemaal niets mis met je. Je staat op het punt meer te worden, meer bewustzijn tot je te nemen, te ontvangen. Een bijzonder moment. Je hoeft dus ook nooit te stoppen met zoeken, of je zelfs ook maar te schamen dat je zoekende bent, je hoeft alleen maar te beseffen wat dit zoekende verlangen werkelijk is: Het vuur van bewustzijn, Goddelijk initiatief. Hier zal je onophoudelijk gehoor aan willen geven. Echter, niet zozeer door iets te doen, maar door iets (toe) te laten.

Het voelbare verlangen naar tevredenheid is als een impuls, een directe aanraking vanuit bewustzijn. Het wil jou. Op het moment dat het er is, is het dan ook aan jou en jou alleen. Niets is er voor niets, dus deze impuls werpt zich in jouw schoot om te worden aangenomen door jou, en niet te worden weggegeven, genegeerd, ontweken of gesust. Het is er al, en het gaat nergens heen, totdat jij er wat mee doet. Uitstel is lijden, aanpakken is leven, meestromen. Go with the flow!

Bewustzijn heeft maar één plek om jou aan te kunnen sporen en dat is in jouw ervaring van jezelf. Jouw zelfbeeld, de ingebeelde reconstructie van wie je bent, wordt gevoelsmatig vertaald door middel van een ik-beleving: Eigenwaarde. Het is precies hier, in jouw eigenwaarde, waar bewustzijn jou kan initiëren tot transformatie.

Het zelfbeeld, ook wel ego genoemd, is overigens van niet te onderschatten waarde, misschien dat het daarom ook wel zo waardevol voelt. Niemand doet het zonder, niemand kán zonder, want het zelfbeeld stelt je in staat om in verbinding te komen met jouw wereld. Want alleen als jij enig besef hebt van jezelf, is het mogelijk om een indruk van de wereld om je heen te ontvangen. Dit is een natuurwetmatig en noodzakelijk gegeven. Jouw zelfbeeld ligt daarom aan de basis van al jouw relaties, zo ook die met de bron.

Wanneer je door een nieuwe impuls van bewustzijn aangeraakt wordt, zal je dit in eerste instantie ervaren als een aantasting of een vermindering van je eigenwaarde, je zal je kwetsbaar, onzeker of onwaardig voelen. Hier zullen gedachten bij opstaan die je gewaar maken dat je leven niet voldoet, of dat jij niet voldoet, of dat je iets verkeerds hebt gedaan. En laat dit nu exact de bedoeling zijn. Bewustzijn morrelt aan de deur van wat jij nu weet. Er is namelijk iets, iets beters, en dit bevindt zich voorbij wat jij nu weet over jezelf en jouw leven. Het zal hiervoor jouw aandacht dienen aan te wakkeren en doet dat op de plek waar alles plaatsvindt, in jou. Het is vervolgens aan jou om aan jouw huidige weten vast te willen blijven houden of om je los te koppelen en je te openen voor iets nieuws.

De onvrede die innerlijk wordt ervaren dient een hoger doel. Want zolang jij je goed en tevreden voelt, kom je niet in beweging voor deze op handen zijnde verandering. Dan blijft alles precies zoals het nu is, en dat is, zoals je inmiddels begrijpt energetisch onmogelijk. Dus voel het wanneer het er is, wees ervan bewust, zodat je het kan herkennen en er gehoor aan kan geven.

Het is nu volledig aan jou om het aan te nemen, het verleent zichzelf namelijk geen doorgang. Het zal bij je blijven en geduldig wachten – een leven lang als het moet – totdat jij het jouw toestemming geeft. Omdat bewustzijn onvoorwaardelijk van jou houdt zal het nooit voorbij jouw wilsgrenzen gaan. Dit betekent dat jij volledig vrij bent om deze impuls wel of niet de toegang te verlenen.

Wil jij het toelaten? Dat houdt in dat jij je er volledig voor openstelt in plaats van je af te schermen door houvast te zoeken in een gedachte waarmee je dit initiatief zal kunnen pogen te ontkennen, negeren, vermijden of onderdrukken teneinde jouw zelfbeeld te behouden en jouw eigenwaarde te herstellen. De impuls echter, is er en heeft geen weg terug, het kan alleen maar bij je blijven of doorgang krijgen. En zolang als jij er niet aan wilt toegeven zal je voortdurend al jouw energie dienen te wijden aan manieren om de ontkenning ervan leven te geven.

Wat als deze innerlijke degradatie de – enige echte – toegangspoort is tot jouw hogere energie, en je de gelegenheid biedt om  te ontwaken?

Dan is het van belang dat je allereerst in vrede komt met de ervaring van onwaardigheid, en je over te geven aan het gevoel niet goed genoeg zijn. Laat je eigenwaarde omlaag halen, laat het je ont-eren. Het is slechts een idee dat van z’n voetstuk af wordt gehaald, en er is nieuw bewustzijn dat zijn plek wil innemen. Hiervoor zal jij ruimte moeten vrijmaken.

Wanneer je beschikbaar wordt voor de onvrede van jouw onwaardigheid en je de ontstane nederigheid op je in laat werken zal je vervolgens gedachten kunnen gewaarworden die toeschieten ter bescherming van jouw zelfbeeld. Wat staat er op ter verdediging van jouw eigenwaarde? Het zijn precies deze gedachten die je tegen zouden kunnen houden om te ontwaken en je huidige zelf te ontstijgen.

Kun je deze gedachten gewaarworden? Ze hebben je ongetwijfeld op enig moment of voor langere periode gediend, maar bewustzijn verlangt nu dat je ze vrijgeeft. Hier zal een zekere angst bij de kop op steken. Weet dan dat angst er niet is om je bang te maken, om je te laten vechten, vluchten of een oplossing te zoeken. Angst is je metgezel en je uitermate goedgezind. Het bevindt zich aan de rand van jouw bewustzijn. Het geeft beeld aan de beperkende en ontkennende gedachte die jij gelooft, en houd deze je voor. Het wil dat je het weet. Het laat je zien waar je volgzaam aan bent, en waarom jouw diepere intentie niet (of niet volledig) kan doorstromen. Laat los. Dit is wat angst je vertelt. Dit is wat je voelt. Laat angst je dienen, zoals het je wil dienen. Laat los deze waarheid.
Zowel kwetsbaarheid als angst staan tot jouw dienst. Zij dienen jouw expansie, jouw oneindige vooruitgang. Alleen via deze gewaarwordingen kan jij bewust worden gemaakt van de levende stroom van jouw diepere intentie, jouw hoger Zelf. Jij bent het die door jouw defensies heen wil prikken waar of wanneer jouw leven nog gebaseerd is op een idee. Ideeën leven niet, hebben geen adem nodig, zijn dood, en kunnen daarom alleen in cirkeltjes om zichzelf heen draaien. Ideeën zijn niet in staat om te expanderen, te ontwikkelen, te evolueren, daar heb je bewustzijn voor nodig. Jij! Voel de uitnodiging wanneer bewustzijn aan jouw deur staat te morrelen en neem deze gretig aan. Doe mee en  laat je ideeën omver geworpen worden. Hoe makkelijker jij van gedachten kan veranderen hoe vrijer het leven zijn doorstroom door je heen kan vinden. Laat het door. Geef het toegang, zodat je steeds weer jezelf kan ontstijgen.

x

Nicky

Over liefde en relaties

Mijn man kan dat…

Met zijn ogen…

Dan kijkt hij mij op zo’n manier aan. Met een blik die hij alleen aan mij geven kan, die blik die alleen ik ken. Die is speciaal voor mij! In die blik kan ik volledig ontspannen, ben ik thuis. Dit is de plek van waaruit ik weet dat ik geliefd ben, gezegend. Ik voel mij dankbaar. Het is goed.

Zó voelt liefde. Zo voel ik (mij) wanneer ik (in verbinding met de) liefde (die er voor mij is) ben.

Deze liefde kan alleen bestaan omdat ik er ben. Het is mijn liefde die ik in zijn ogen zie. Het is mijn liefde die ik ervaar. Ik ben het. Het is nog nooit iets anders geweest. Ik neem het aan, openhartig en volledig. Er is niets dat mij tegenhoudt, want er is niets dat ertussen staat. En juist daarom is deze uitwisseling volledig wederkerig en onmiddellijk. Het is maar één ding, liefde zelf.

Hoe zou daar ooit iets tussen kúnnen staan?

Het enige wat tussen de liefde – die ik ben – en de directe ervaring ervan kan komen is de betekenis ik aan liefde heb gegeven. Hoe ik liefde heb geïnterpreteerd op basis van ervaringen in het verleden biedt de voorwaarde voor wat ik nu als liefde ervaren kan. Liefde toont zich namelijk aan mij in perfecte verhouding tot hoe ik tegenover liefde sta.

Wat is jouw relatie met liefde?
Wie ben jij in verhouding tot liefde?

Hoe liefde zich aan jou toont, maak jij mogelijk. Jij bent de creator van dat wat jij zult ontvangen. Wat zich in jouw schoot werpt is namelijk tot in de puntjes van perfectie een representatie van wat jij erkent als jezelf. Wat je bewust bent van jezelf.

Alleen jouw interpretatie, jouw persoonlijke waarheid over liefde, kan jou losmaken van de innerlijke verbinding met je wezenlijke natuur. Alleen als je vergeet dat je liefde bent, zal je liefde willen leren kennen, alsof het iets anders is dan jezelf, als iets dat zich buiten jou bevindt. En om die liefde te leren kennen zal je er een voorstelling van moeten maken. Je moet het immers kunnen identificeren, je moet weten wat het is om het te kunnen herkennen.

Wat is liefde?
Wanneer is het liefde, en wanneer niet?
Welke kenmerken geef jij liefde?

Het is overigens niet zomaar elke identificatie die jou kan afscheiden van de directe ervaring van jezelf. Want ‘zomaar een gedachte’ of wat een ander erover zegt of ervan vindt, hoeft niets af te doen aan de directe ervaring. Een identificatie krijgt pas kracht als jij er ook daadwerkelijk in gelooft. Want dan is het ‘jouw’ gedachte, jouw betekenis, waardoor het wezenlijk onderdeel uit gaat maken van jouw essentie, jouw energie en dus jouw schepping.

Dus, alles wat tussen jou en jouw directe ervaring van jezelf kan staan ben je zelf. Alleen jij kán dat (zijn)! En alléén wanneer je gelooft dat je iets anders bent dan wat je werkelijk bent. Wanneer je jezelf ziet als een afgescheiden individu, los van al het andere. En juist omdat je jezelf hebt afgescheiden van de liefde die je bent, zul je een gemis kunnen ervaren. Want het is er nog, je kunt het voelen als een diep innerlijk verlangen, een innerlijke roeping. Het verlangt naar jou.

Waar is het? Hoe kom je daar? Hoe kom je weer terug in de oorspronkelijke verbinding met jezelf?

Je kunt werkelijk geen enkele stap zetten richting je eigen natuur. Je bent het al. Laat alles wat zich buiten je bevindt de stappen zetten. Dat is wat er gewild wordt. Houdt het gewoonweg niet langer tegen. Want jij bent het. Je bent het altijd al geweest, en je zal het altijd zijn.

Ook dat wat jij als liefdeloos hebt geïdentificeerd is nog steeds liefde. Het is er namelijk uit voortgekomen. En als het voor jou niet als liefde voelt, omdat je het niet als zodanig herkent, heeft het alleen maar jouw ontvankelijkheid nodig om alsnog liefde te worden.

Jij hebt het buitengesloten. Jij hebt het buiten je Bewust-Zijn geplaatst: “Dit ben ik niet”, “Dit kan liefde niet zijn”. Omdat je jezelf er niet mee hebt geassocieerd leeft het slechts in jouw ‘buiten’ wereld, in jouw projecties, en dus om je heen. Je hebt je van de directe ervaring afgekeerd. En daarom wil het jou. Het is liefde dat thuis komt. Liefde dat terugkeert naar de maker, de bron: jij!

Dus, wil het kennen. Wil het ontmoeten. Neem het aan, in welke vorm het ook komt, het is jouw creatie. Wees beschikbaar, volledig, opdat het zich kan helen, her-inneren, terugvallen in eenheid, in jou.

Ben je bereid om jouw identificaties te doorbreken? Om precies datgene te zijn, of aan te nemen, wat je hebt uitgesloten van liefde? Alleen als jij je niet langer verzet bevrijd je jezelf van jouw geloof in beperking in de liefde.

Het is namelijk juist jouw weerstand dat afgescheidenheid bevestigt en daarmee in leven houdt. Alleen jij kan afgescheidenheid opwerpen en jij bent tevens de enige die het kan opheffen. Het is aan jou. In jou vindt alles plaats. Laat het binnen.

xxx

Nicky

Zelfonderzoek

Radicaal zelfonderzoek (Tijdschrift Inzicht september 2015)

Ben je bereid om jouw waarheid op de geven? Ben je bereid om jouw positie volledig af te staan aan het leven zelf?

Het maakt niet uit waar, wanneer of waarom de zoektocht begint, welke vorm er aan gegeven wordt en wat de oorzaak ervan lijkt te zijn. Het begint altijd met een innerlijke drang om in beweging te komen en op zoek te gaan naar een nieuwe of betere waarheid. Iets heeft je dermate uit je ‘rol’ gehaald, of jouw waarheid zodanig overhoop gegooid waarna er een blijvende twijfel is opgestaan omtrent jouw persoonlijke kijk op de situatie waarin je je bevindt. Hoe zit het nou? Zie ik het wel zoals het is? Wat zie ik eigenlijk? Klopt dat wel? Is het er, of lijkt het maar zo? Als deze twijfel over jezelf en hoe je jouw wereld beziet hardnekkig genoeg aanwezig is, en er tegelijkertijd weinig tot geen hoop is op oplossingen van ‘buitenaf’ opent zich de mogelijkheid tot de onderzoekende houding die zo nodig is om te ontwaken.

Radicaal zelfonderzoek vereist in eerste instantie een zekere bereidheid. De bereidheid om jouw geldende waarheid overboord te gooien, of op z’n minst te betwisten. Ben jij bereid om jouw waarheid op te geven? Ben jij bereid om jouw positie af te staan en je over te leveren aan ‘dat’ wat zich buiten je lijkt te bevinden? Ben jij bereid om je te openen voor dat wat tot nu toe door jou als onwaar werd beschouwd? Er vindt geen werkelijk onderzoek plaats zonder een open en nieuwsgierige houding. De ‘weter’ weet immers al…

Radicaal zelfonderzoek is gericht op de ervaring en niet op degene die de ervaring heeft. Het onderzoek is namelijk geenszins bedoeld om daadwerkelijk een antwoord te verschaffen op de vraag “Wie ben ik?” O nee, radicaal zelfonderzoek is gericht op het zelf. Er is wezenlijk geen enkel antwoord te vinden op de vraag “Wie ben ik?” want zodra je een waarheid over jezelf gevonden hebt is het direct al niet -meer- waar. Hoe kan het ook anders, je bent geen ‘ding’, of iets uit het verleden, je ligt niet ‘vast’. Wie jij bent verandert per moment. Hoe leg je ‘nu’ vast? Alleen achteraf kun je zeggen ‘hoe of wat’ iets was… ‘toen’.

Wanneer je op enig moment een bepaalde waarheid over jezelf hebt ondervonden kun je wel mentaal vasthouden aan deze bevinding. Je houdt dan vast aan een specifieke ervaring van jezelf. Je claimt als het ware deze specifieke ervaring te zijn. Ik ben dìt! Dit is het moment dat er ‘Tweeheid’ ontstaat. Vanaf nu is er niet alleen ‘jij’ maar daarbovenop ook nog ‘de waarheid over jou’. Jij èn ‘de droom over jou’. De levende ervaring van bewustzijn èn ‘het verhaal’ daarover. Deze geclaimde waarheid over jou kan voortdurend worden aangevallen door de wereld om je heen en dan zal je je genoodzaakt kunnen voelen om het te verdedigen. Deze noodzaak komt voort uit het feit dat het niet zichtbaar is, deze waarheid, het is slechts zichtbaar voor jou. Het is jouw voorstelling. Het is hoe jij jou ziet of wellicht hoe jij jou wil zien. En dat is een droom. Het is geen levende ervaring. Het is niet werkelijk hier en nu aanwezig. Om de droom levend te houden zal je het continu en op alle mogelijke manieren moeten bevestigen. Je zal steeds opnieuw het gevecht met Nu aan moeten gaan om het ‘voor-nu’ te kunnen laten gelden. En dat kost moeite. Het voelt frustrerend, uitputtend, niet echt.. en dat is ten slotte ook gewoon wat het is. Het is oud, het is voor-nu. Het is allang dood.

De vraag is dan ook: Wil je dat? Wil je vasthouden aan de dood? Wil je vasthouden aan een niet levende ervaring van jezelf? Want dat hoeft helemaal niet. Het is totaal niet nodig. Het is niet wie je werkelijk bent, het is slechts een ervaring. Van toen. Je hoeft geen enkele ervaring in leven te houden. Dat wordt niet van je verlangd.

Het leven wil jou, niet een verhaal. Gewoon, jij, nu.

Alles wat jij kunt zijn, alles wat jij bent, ben je werkelijk alleen maar Hier – en – Nu. Nooit eerder of later. En dat is waarom zelfonderzoek gericht zal moeten zijn op de ervaring van Hier en Nu. Wat is er nu? Hoe voelt nu? Claim niets en aanschouw. Wees open naar dat wat zich aandient. Ontspan in de waarheid die je geboden wordt. En dat is radicaal. Want je betreedt iets nieuws. Iets dat niet vasthoudt aan iets van hiervoor, maar zich volledig opent naar dat wat er nu is. In volledige onwetendheid ervan.

Voor een waarlijk integer zelfonderzoek is het bovendien heel belangrijk om steeds weer opnieuw te beseffen dat de innerlijke drang die zo duidelijk voelbaar is en je op ‘het pad van de zoeker’ gezonden heeft, bewustzijn is, op zoek naar jou. Dit kun je niet omdraaien. Het is wat het is. Je kunt dit verlangen om thuis te komen natuurlijk wel buiten je zelf projecteren, zo vaak je maar wilt, en in welke zoektocht dan ook. Wanneer je dat doet zal jìj het zijn, die aan de slag moet, want dan ben jìj de zoeker, en dan ben jìj het die de waarheid wil en zal vinden. Vraag jezelf dan af: Wat wil ik bereiken? Wie verwacht ik te zullen vinden? Wie verwacht ik te zullen zijn? Wanneer spiritueel besef nog gepaard gaat met de wens om persoonlijke verwachtingen van zichzelf in vervulling te brengen, is er gewoonweg geen sprake van radiaal zelfonderzoek. Dan heeft de persoonlijkheid slechts weer een nieuw tijdverdrijf gevonden om zijn zelfbeeld in stand te houden en zijn eigenwaarde te voeden.

Pas wanneer jij je realiseert dat niet jij, elke keer weer, maar jouw aanwezigheid nodig is voor Bewust-Zijn, kun je niets anders dan volledig bereid zijn om jouw aanwezigheid te schenken aan elk moment. Wees open en ontspan zodat bewustzijn jou kan vinden. Laat bewustzijn thuis komen. Stel jezelf volledig beschikbaar. Overgave! Op het moment dat je in overgave komt, is het moment dat Tweeheid verdwijnt. Overgave is geen doel, en heeft niet tot doel om ergens in de toekomst tot ontwaken te leiden. Overgave is het ontwaken. Het is het enige dat nodig is. Jij bent de overgave. Jij bent de beschikbaarheid aan het leven. Daar zit jouw volledige dienstbaarheid. Daar zit volledige overgave aan bewustzijn, aan het leven, en daar bevindt zich zelfrealisatie, het volledige opgaan in het moment. En overgave ligt niet vast, want het verandert per moment. Nu is het dit, straks is het dat. Geef je over, geef je over, geef je over…

In elk moment verschijnt de mogelijkheid om een waarheid te ‘vinden’. Het verschijnt in jouw aanwezigheid. Jij bent erbij. Het valt of staat dan ook met jou. Wat wil je?

Wil je weten? Of wil je leven? Wil je dromen? Of wil je zijn?

Om te zijn kun je direct stoppen met dromen. De droom is er, onbetwist. Het hoort er allemaal bij. Maar jij bent er ook. Geen enkele waarheid heeft iets met jou. Geen enkele ervaring is van jou. Je kunt het werkelijk niet claimen. Geen enkele lichamelijke sensatie weet wie jij bent, en is derhalve ook helemaal niet geïnteresseerd in jou. Het is zichzelf. Helemaal los van jou. Het is ontstaan zonder verhaal, en zal in deze hoedanigheid ook weer vertrekken. Het is van zichzelf, zonder naam, zonder wil om jou ooit te leren kennen. Het is vrij, net als jij. Het komt en gaat. Het is van voorbijgaande aard.

Er is geen enkele gedachte te vinden die ooit jouw naam heeft gehoord. Gedachten zijn nergens naar op zoek, ze zijn totaal onwetend en blijven dat, zelfs wanneer jij ze opmerkt en er aandacht aan besteed. Geen enkele gedachte heeft de intentie om te blijven, of om bij jou te horen. Gedachten ontstaan uit niets en verdwijnen in niets, zij zijn van voorbijgaande aard.

Wanneer je innerlijk diep doordrongen raakt van het besef dat ‘dat wat voorbij gaat’ jou niet kent, geen enkele weet heeft van jouw bestaan, wat heb jij er dan nog mee? Het kent jou niet, het heeft niets met je, het wil niets van of met je. Het is maar een droom. Wanneer je de droom ziet voor wat het is, volledig los van jou, zal de gehechtheid -jouw geloof erin- langzaam maar zeker kunnen vervagen.

Radicaal onderzoek verlangt van je dat je elke keer opnieuw bereid bent om jouw waarheidsvinding te ondervragen. Wat zie ik? Hoe voelt dit? Onthecht je van dat wat jou niet kent en wees aanwezig. Wees er simpelweg bij. Onttrek je aandacht van de persoon die de ervaring heeft en een zekere positie in de situatie inneemt en geef je over aan het geheel de situatie omvat.

Je onderzoekt de situatie door het volledig te willen te ervaren. Er zit gewoon niets anders op.

Hoe voelt het?

Je onderzoekt hoe het voelt, zodat je de impulsen kunt gewaarworden die jou in beweging brengen. Waar is je motivatie om iets te doen op gebaseerd? Wanneer je jouw motivatie onderzoekt zal je kunnen ontdekken dat veel van de bewegingen die door jou worden ingezet slechts reacties zijn op de lichamelijke sensaties die worden ervaren.

Welke lichamelijke sensatie brengt je in beweging? Blijf erbij, terwijl de sensatie door het lichaam jaagt. Jij bent niet het lichaam, en je hoeft er niet volgzaam aan te zijn. Je hoeft de lichamelijke sensaties niet te ontkennen, maar je hoeft er ook niet in mee te bewegen. Blijf dus stil en aanwezig. De lichamelijke sensaties hebben niets met jou. Er zit niets achter, zelfs jij niet. Je ontdekt pas hoe iets voelt, door niet te reageren, maar door het toe te laten en gewoonweg te voelen wat het is. Hoe voelt dit wanneer het niet specifiek jouw persoonlijke gevoel is, maar gewoonweg de situatie die wordt ervaren?

In een reactie op een lichamelijke sensatie zal vervolgens de denkgeest in beweging kunnen komen. Je aandacht kan direct worden gericht op bepaalde zichzelf herhalende gedachten die je dwingen de situatie van een specifieke kant te bezien. Je aandacht wordt op die manier gefilterd naar een persoonlijke beschouwing van de situatie. De denkgeest is echter beperkt en kan hierbij alleen putten uit ervaringen uit het verleden. Dit betekent dat er oude gedachten opkomen, die deze kakelverse situatie niet toebehoren maar een soortgelijke situatie uit het verleden. Ook nu kun je er bij blijven en de gedachten aanschouwen. Wat komt er op? Waar doet deze situatie je aan denken? Welk verhaal wil zich laten gelden? Is het nu? Is het hier? Blijf aanwezig en zie gedachten opkomen en ook weer vertrekken. Wat blijft, terwijl gedachten zich weer terugtrekken naar de plek van waaruit ze zijn ontstaan? Wat gebeurt er als er werkelijk geen enkele persoonlijke band met deze gedachten is?

Wanneer je je niet laat leiden door de mentale inkleuring van de situatie kun je erbij blijven en de situatie in zijn volle glorie gewaarworden. Want – jij bent de situatie. Er is niets anders dan dit. Nu wordt ervaren. En dit nu, deze situatie, heeft niets met enig lichaam, deze situatie heeft niets met enige gedachten. Deze situatie is nu. Jij bent het. Hoe voel jij? Nu?

Radicaal zelfonderzoek verlangt van jou dat je jezelf volledig laat opnemen in het moment, zonder enige houvast aan lichamelijke en mentale gehechtheid. Dit kan angstig en verwarrend zijn. Daarom is het een uiterst kwetsbaar, persoonlijk en vooral intiem proces. Maar wat is het al jouw liefdevolle overgave in aanwezigheid waard, wanneer je tot de ontdekking komt dat je vol-ledig vrij bent, en dat je nooit iets anders bent geweest dan dit …Nu…

Je leeft! Wist je dat nog niet?

Advaita

Nicky  – over Advaita als ‘de weg naar Stilte’

Advaita heeft eigenlijk werkelijk geen enkele vooropgestelde route, het is namelijk in wezen zowel de weg als het eindstation. Deze wezenlijke en levende stilte is alleen direct te herkennen, ondanks dat men het toch als een lange zoektocht kan ervaren.

Advaita is het ‘ontwaken in zijn’ dat spontaan ontstaat wanneer de scheiding wegvalt tussen de ziener en het geziene, de waarnemer en het waargenomene. Het ontstaat wanneer degene die aanschouwt volledig integreert met dat wat wordt aanschouwd, of te wel, wanneer je één wordt, samenvalt, met de situatie waarin je je bevindt. Volledige synchroniciteit met hier en nu. En dat is tegelijkertijd absolute vrijheid. Zonder enige scheiding tussen jou en ‘al het andere’ ben je volledig vrij, er zit niets tussen jou en het leven, je wordt nergens door geleid, je bent volledig aanwezig. Er is gewoonweg niets anders dan Nu. Je bent er, zonder enige neiging tot ontkenning of vermijding ervan of de wens er iets aan te veranderen. Volledig weerstandsloos, in volledige overgave, waardoor je vanzelf in natuurlijke mee-beweging komt met dat wat er wordt aangeboden. Het leven zelf. Dat is Advaita, de levende ervaring van bewustzijn.

Welkom in advaita. Het eindstation. De stilte zelf.

Je bent -nog- onderweg naar de stilte wanneer je een diep innerlijk verlangen ervaart om jezelf te leren kennen, om jezelf te vinden, en om in eenheid te komen met jouw omgeving, met de ander, met het leven. Je wilt zoeken en onderzoeken. Maar hoe? Wat kun je doen? Hoe kom je in Advaita? Hoe kom je terug in de stilte die je wezenlijk bent?

Geen-Tweeheid ontstaat niet door iets wat we doen, en het is dan ook niet iets wat bereikt kan worden, gewoonweg omdat het er al is. Het is het punt van waar je bent vertrokken en het is tevens het punt waarnaar je verlangt om weer terug te keren. Thuis.

In werkelijkheid ben je al thuis, maar thuis is verhuld met een droom over thuis, waardoor het lijkt alsof jij er -nog- niet bent. En omdat je de droom gelooft en juist daarmee levend houdt, blijft je verlangen onvervuld. Het verlangen creëert de droom en de droom creëert het verlangen. Een vicieuze cirkel, zoals een hondje dat maar achter z’n eigen staart aanrent, hoe harder hij rent, de staart is hem steeds te vlug af! Zo blijf je van de ene droom in de volgende belanden, waar maar moeilijk uit te komen is, althans, als je steeds hetzelfde probeert, namelijk iets doen. Dus, stop even. Stop even met doen. Stop met dromen. Blijf hier. Je vertrok vanuit hier en nu met het creëren van een droom, en je keert terug door de droom niet te continueren. Stop dus, en blijf. Elke beweging is het starten van een droom, elke vorm van inzet laat je opnieuw verdwijnen in een droom, en bevestigt jouw ervaring van afgescheidenheid. Het goede nieuws is, je hoeft ook echt helemaal niets te doen. Je kunt gewoon ontspannen. En vanuit die ontspanning kun je de droom (door)zien.

Je kunt de droom (door)zien. Je bent er namelijk altijd bij wanneer er een droom ontstaat. Je staat er bij wijze van spreken recht voor. Het vindt plaats in jouw aanwezigheid. Je kunt een droom zien ontstaan als je er maar bij blijft. Zodra je de droom kan zien ontstaan, zonder er in mee te gaan, blijf je in de aanwezigheid die er al is. Je doorziet de droom door de impuls te zien die de droom veroorzaakt. Er is namelijk kennelijk een zekere noodzaak, of in ieder geval een zeker geloof in deze noodzaak, tot het creëren van een droom, en om die droom vervolgens over de werkelijkheid heen te leggen. Er is dus een zekere aandrang om de waarheid te verhullen met een droom over de waarheid. De waarheid kunnen we niet aan, in ieder geval geloven we dat, en dat veroorzaakt de urgentie om de waarheid, zoals die is, te ontkennen, te vermijden of te veranderen. Er wordt iets anders van gemaakt. Dit is het moment dat er iets er bij komt. Hier wordt de 2 gecreëerd! Dus, vanaf het moment dat er een droom wordt gecreëerd, is er sprake van twee. Er is De Werkelijkheid, en er is de droom over de werkelijkheid. Tweeheid. En dat is tegelijkertijd het moment dat er een ‘ik’ wordt geboren. Elk moment opnieuw. Elke keer wanneer er een droom over de werkelijkheid wordt gecreëerd, wordt er een ik geboren. De ik is degene die deze droomwerkelijkheid claimt, want deze waarheid is zijn of haar persoonlijke waarheid. Dus met het creëren van tweeheid, door het creëren van een droom over de werkelijkheid, ontstaat er ook direct iemand in de droom, en dat ben ik!  

Zonder droom, is er geen ik.

Wanneer de droom wordt gezien, waardoor het nut van de droom wegvalt, namelijk jou mee te nemen, zal de bijbehorende ik oplossen, vanzelf, direct. Want er was niemand om mee te beginnen. Dat was de illusie. Met het doorzien van de droom wordt de ik die met de droom in stand wordt gehouden tenietgedaan. Dit is overigens absoluut geen slepende kwestie, en het is ook geen ontwikkeling, of pad, waarlangs je alle ikken zal dienen te vernietigen, die daarna voor altijd wegblijven. Wat je wel kunt ontwikkelen is een -blijvende- waarnemende houding ten opzichte van elke ik die per moment zou kunnen opstaan om een zekere waarheid te claimen. Je kunt een waarnemende openheid ontwikkelen, waarin je bereid bent om elk moment opnieuw jouw positie op te geven en je over te geven aan dat wat er is, zonder enige houvast aan ‘iets’ dat de waarheid zou moeten zijn.

Dat er een droom ontstaat, en dat jij deze lijkt te creëren is overigens niets ernstigs. De werkelijkheid gaat er niet van kapot, die verdwijnt nooit. Die is dan ook nog steeds aanwezig, en oneindig op voorraad om alsnog gezien te worden. Ook zal alles wat zich voltrekt gewoon plaatsvinden. Dit staat namelijk volledig los van jouw regie, en ook los van jouw heldere dan wel vertroebelde blik erop. Alles gebeurt in volledige afgestemdheid, of jij er nu kennis van neemt of middels een droom beleeft. Dus maak je er geen zorgen over, straf jezelf niet, voel je niet schuldig. Je hebt niets verkeerds gedaan. De noodzaak, de absolute urgentie die ervaren wordt van waaruit de droom wordt opgestart is ook zo overtuigend, dat je werkelijk geen -andere- keuze lijkt te hebben. De neiging is zo sterk, en voelt zo noodzakelijk. Het lijkt je soms gewoon kapot te maken als je niet aan de neiging gehoor zal geven.

Nu dan, deze noodzaak verdient onze aandacht. Het is deze noodzaak die ons onderzoek verdient. Zelfonderzoek. Zelfonderzoek staat in het teken van het ontwikkelen van een helder onderscheidingsvermogen zodat we het verschil tussen droom en werkelijkheid kunnen gaan herkennen. We gaan leren onderscheid te maken tussen de werkelijkheid en onze ‘persoonlijke waarheid’ over de werkelijkheid. Vervolgens leren we hoe we deze ‘persoonlijke waarheid’ kunnen zien voor wat het is, een droom, waardoor het zijn bestaansrecht verliest, namelijk jouw geloof erin, jouw gehechtheid eraan, waardoor het direct weg kan vallen en de volledige werkelijkheid van elke situatie zichtbaar wordt. Wanneer alles volledig aanschouwelijk wordt zul je er spontaan mee samenvallen, en in opgaan, zoals een druppel in de zee.

Om dit zelfonderzoek mogelijk te maken is er slechts één voorwaarde waar je aan dient te voldoen. Zelfonderzoek is alleen mogelijk wanneer je geen enkele waarheid bezit. Wanneer je geen enkele positie in wilt nemen, behalve die, die je in elk moment gegeven wordt.

Deze niet-reactieve, maar juist volledige onwetende open houding is een zeer waardevolle oefening en zal een zekere discipline van je vergen. Het is nu precies deze discipline, ik noem het ‘bereidheid tot overgave’, die je nodig hebt om tot zelfrealisatie te komen.

Om tot zelfrealisatie te komen gaat het er namelijk om jouw specifieke persoonlijke waarheid te doorvoelen en dat gebeurt niet wanneer je jouw ervaring ‘buiten’ je projecteert. Je kunt het slechts ervaren als je in stilte bent en voelt. Daar zit namelijk de droom verscholen. Daar zit ‘iemand’ te dromen. Zodra je het persoonlijke verhaal volgzaam bent – en dus reageert, ben je weg. Alleen in aanwezigheid kun je de droom gewaarworden. Binnen in de droom is niets te zien.

Dus om dat wat jij weet elke keer opnieuw buiten beschouwing te laten, terwijl er allerlei gevoelens en gedachten opstaan die je dwingen om er juist wat aan of mee te doen, is de allerbelangrijkste oefening die je kan doen om tot zelfrealisatie te komen. Ik noem dit ‘het grote niet-doen’. Want je blijft in beweegloze stilte, en gaat daarmee in tegen alles wat het lichaam voelt, en alles wat de denkgeest oppert. Dit brengt nogal wat teweeg. Wees bereid om (dat) te ervaren.

Ja, dus hoe voelt het om het ergens niet mee eens te zijn? Hoe voelt het om jouw waarheid aangevallen te zien worden, en dit niet te verdedigen? Neem het aan. Wil het! Wil deze ervaring. Wil het voelen. Alles wat er opkomt, en alles wat er is. Alles. Niet alleen nu, maar altijd. Steeds weer. Onvermoeibaar. Dat is -meditatief- aanwezig zijn. Dat is meditatie pur sang, gewoonweg zoals het bedoeld is. Volledig de toegang verlenen aan dat wat er nu is. Alles wat er is. Zonder enige tegenbeweging. Laat het toe. Laat het thuiskomen.

Wie komt er in de stilte?

Bewustzijn wil thuiskomen in jou. Het wil jou. Jij bent de gezochte. Jij was het altijd al. Jij bent het einde van de zoektocht. Jij bent ‘thuis’. Tot die tijd, tot het moment dat jij de volledige toegang verleent zal het geduldig aan blijven kloppen. Dit wordt ervaren, dit wordt gevoeld als een innerlijke aandrang om te gaan mediteren, om te zoeken naar jezelf. Om te onderzoeken. Om onderweg te zijn. Jij geeft daarmee gehoor aan de impuls om in stilte te komen, terwijl het bewustzijn is dat thuis wil komen in jou. Jij hoeft alleen maar beschikbaar te zijn. Wanneer jij je realiseert dat het niet jij is, al die tijd, maar jouw aanwezigheid, dat nodig is voor Bewust Zijn, zul je volledig bereid zijn om jouw aanwezigheid te schenken aan elk moment. Het lijf wordt de tempel, de denkgeest wordt onderdaan van bewustzijn. Daar zit volledige dienstbaarheid. Daar zit volledige overgave aan bewustzijn, daar zit zelfrealisatie, van waaruit elke beweging kan worden aanschouwd.

Wat als jij DAT bent?